همه در جزو ارادتمندان أو درآمدند . بعنوان مثال حاكم بخارا سيد وهمراهان أو را تا چهار ماه مهمان كرد ودر بخارا خانقاهى بزرگ بنام وى بنا نمود . « 114 » گرفتاريهاى أمير على همداني در ختلان وشهرهاى همجوار آن بوعظ وتبليغ ميپرداخت در حين اين كار أو به غافلان ومنكران سخنهاى تلخ ونيشدار ميگفت وهمين امر باعث گرفتاريهاى أو ميگرديد . أو بمريدان همواره توصيه ميكرد كه بايد اين حديث رسول ص را حرز جان كنند وعملي بسازند كه : بهترين جهاد اينست كه بحضور شاه جابر سخن حق گفته شود » . دربارهء عزم جزم خود در نامه‌اى بنام سلطان غياث الدين ، حاكم ياخلى مينويسد : « . . . اگر جملهء زمين آتش گيرد ، واز آسمان شمشير بارد ، آنچه حق باشد نپوشد وبجهت مصلحت فانى ، دين به دنيا نفروشد » . پند واندرز أو به حاكمان وپادشاهان هم صريح وتند وشديد وموثر است والبتة هرچه حق بود در كتمان آن ابدا نميكوشيد . در همين دوران بظاهر أشرار ما وراء النهر ومنافقان قلمرو سلطان غياث الدين مذكور در ايذاى وى كوشيدند ، ونسبت به أو بىاحترامى روا داشتند . سيد در نامه‌اى به سلطان ميفرمايد : « اگر خاطر عزيز آن ميخواهد كه أهل ديار باين ضعيف آن كنند كه يزيد كرد با حسين ( ع ) سهلست كه ما اين جفاها را سعادت خود ميدانيم » « 115 » در افشاى جرم حق‌گوئى ، اين حديث نبوي ( ص ) نقل ميكند كه : « سيأتي على النأس زمان يكون جيفة حمار أحب إليهم من المؤمن يأمرهم بالمعروف وينههم عن المنكر . . . » « 116 » در سال 772 ه على همداني در خراسان به أمير تيمور برخورد كرد كه موجبى براي مهاجرت أو به كشمير بوده است .

--> ( 114 ) - مستورات ع برگ 37 - 46 . ( 115 و 116 ) - از مكتوبات اميريه مىباشد .